Νοσταλγούν την αποικιοκρατία οι Γάλλοι σοσιαλιστές... 'Οταν ο νεοφιλελευθερισμός κι οι τραπεζίτες αγόρασαν τις ηγεσίες των σοσιαλιστικών κομμάτων της Ευρώπης...

 

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΑΚΡΗ

 

Η περίπτωση του Φρανσουά Ολάντ εντάσσεται σ' ένα μακρύ χρονικό φιλοπολεμικών παλινωδιών Γάλλων σοσιαλιστών ηγετών, και μάλιστα μέχρι σημείου να διερωτάται κανείς πώς συμβιβάζεται, σοσιαλιστικές κυβερνήσεις να παραβιάζουν θεμελιώδεις αρχές της διεθνιστικής αλληλεγγύης και μάλιστα σε λαούς θύματα της στυγνής αποικιοκρατίκής αναλγησίας...

 

Ηδη απ' τη δεκαετία του '50, ο τότε πρωθυπουργός της Γαλλίας, Πιερ Μαντές Φρανς, μέλος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Ριζοσπαστικού Κόμματος, στην προσπάθειά του να περιορίσει την...
επαναστατική λαίλαπα του λαϊκοαπελευθερωτικού αριστερού μετώπου του Χο τσι Μινχ (1953), πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις γαλλικής κατοχής στο αποικιοκρατούμενο Βιετνάμ. Στην τελική αναμέτρηση των Βιετναμέζων ανταρτών με τις γαλλικές δυνάμεις κατοχής, οι Γάλλοι ηττώνται κατά κράτος στο Ντιεν Μπιεν Φου, τα μαζεύουν όπως όπως και παραχωρούν την ανεξαρτησία στο Βιετνάμ.

 

 

 

Δεύτερο κρούσμα φιλοαποικιακού αλληθωρισμού της γαλλικής σοσιαλιστικής «Αριστεράς», ο διπλασιασμός της δύναμης των λεγεωναρίων της Γαλλίας στην αποικιοκρατούμενη Αλγερία. Βασικός πολέμιος του αλγερινού FNL (Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου), φυσικά και του αρχηγού του Μπεν Μπελά*, ο τότε σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της Γαλλίας Γκι Μολέ... Στις τελικές αναμετρήσεις των δύο στρατών ηττάται η δύναμη των λεγεωναρίων (1961). Και το 1962 ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Σαρλ ντε Γκολ κηρύσσει την Αλγερία ανεξάρτητη. Ο ισχυρός αυτός κόλαφος του «συντηρητικού» στρατηγού Ντε Γκολ, προς τους προοδευτικοφανείς σοσιαλιστές, δημιουργεί κρίση συνειδήσεως στο ιδεολογικό στρατόπεδο των Γάλλων σοσιαλιστών...

 

Η φιλοαποικιακή νοσταλγία θ' αναβιώσει, με την ίδια ένταση, τόσο στο στρατόπεδο της γαλλικής Δεξιάς (Νικολά Σαρκοζί) όσο και στο τότε αλληλοσπαρασσόμενο ιδεολογικοπολιτικό στρατόπεδο του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, κατά τη... «συμμαχική» εισβολή στη Λιβύη. Οι Γάλλοι σοσιαλιστές θ' απονείμουν δημοσία εύσημα για τις φονικές επιδρομές της γαλλικής αεροπορίας σε στρατηγικούς στόχους του Καντάφι, αλλά και εναντίον αμάχων, προς τον Νικολά Σαρκοζί. Η κατοπινή εκλογική νίκη των σοσιαλιστών θα φέρει στην πρωθυπουργία τον Φρανσουά Ολάντ, που θα γράψει ανερυθρίαστα το τελευταίο χρονικό φιλοαποικιακής εκτροπής των Γάλλων σοσιαλιστών, παροτρύνοντας τον Ομπάμα να επιτεθούν από κοινού κατά της Συρίας και χωρίς την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ!

 

Το σημείωμα αυτό κλείνει με το εύλογο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ο γαλλικός λαός, στην καρδιά της οικονομικής κρίσης που απειλεί με διάλυση την Ευρωζώνη, να δέχεται αδιαμαρτύρητα τις επιπόλαιες έως τυχοδιωκτικές αυτές εκτροπές του Φρανσουά Ολάντ; Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δεν αναφέρονται στο θέμα αυτό. Συνειρμικά όμως θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι η κυβερνώσα γαλλική σοσιαλιστική «Αριστερά» πιθανόν να ποντάρει σε αύξηση των πωλήσεων των προϊόντων της πολεμικής βιομηχανίας, εν όψει μιας θερμοπολεμικής ευρύτερης εμπλοκής στη Συρία. Αλλά και στην περίπτωση αυτή, το οποιοδήποτε οικονομικό «κέρδος» της Γαλλίας δεν θα μπορούσε ν' αποκλείσει αντίποινα πιθανόν χειρότερα και από εκείνα των Διδύμων Πύργων της Νέας Υόρκης...

 

* Επαναστατικός σύμβουλος και πολιτικός μέντορας του Μπεν Μπελά ήταν ο μακαρίτης Μιχάλης Ράπτης (Pablo).

 

ΠΗΓΗ